|
مردی را می شناسم
که برای شرکتی که کار می کند، سرمایه ی عظیمی به حساب می آید؛ نه بدلیل
تواناییهای فوق العاده ای که دارد، بلکه بدان سبب که نسبت به همه ی
مسائل، بدون استثنا خوشبین و امیدوار است.مواردی پیش آمده که همکارانش
نسبت به موقعیتی بدبین بوده اند و در آنجا بوده که او "روش جاروی
برقی" را به خدمت گرفته است؛بدین ترتیب که با مطرح کردن یک رشته
سؤالات توانسته " گرد و غبار" را از ذهن همکارانش بیرون بکشد و
ایستارهای منفی آنها را تغییر دهد. سپس آرام آرام پیشنهادات مثبتی را
در مورد آن مسئله ی خاص مطرح کرده، و با تغییر دادن نگرش فکری همکارانش
موفق شده همگی را وادارد با دیدی جدید به مسئله نگاه کنند.
همکارانش به این
حقیقت اعتراف دارند که حقایق را، وقتی او " تجزیه و تحلیل می کند" به
گونه ای دیگر می بینند. تفاوت امر در اینجاست که او با اعتماد به نفس
کافی با مسئله برخورد می کند، وگرنه هیچکس منکر واقعیات نیست. کسی که
دچار عقده ی خود کم بینی است همه چیز را از پشت عینک تیره می بیند.
رمز کار در این است که بتوانیم دیدگاهی عادی نسبت به مسائل پیدا کنیم،
و این میسر نیست مگر اینکه با خوش بینی ومثبت اندیشی ارزیابی کنیم.
گرد آوری : طلایه محتشمی
منبع : چگونه به اینجا رسیدم/بارابارا دی آنجلیس
ترجمه فرزام حبیبی اصفهانی
|
